شخصیت ها((میرزا سید احمد مدرس یزدی ))

آیت الله حاج میرزا سید احمد مدرس بافقی یزدی مشهور به سید میرزا احمد مدرس یزدی  و «نهنگ علما» فرزند سید حسین از علمای  اعلام و مدرسین اعظام در سده چهاردهم قمری می باشد

 او پس از گذراندن مقدمات و ادبیات بخشی ار سطوح خود فرا گرفت. پس از آن به همراه پدر خویش به مشهد رفت و در آنجا ساکن گشته و به تکمیل متون فقهی پرداخت.

 سپس در درس حارج فقه و اصول از محضر آیات اعظام: سید عباس شاهرودی، حاج آقا حسین قمی و میرزا محمد آقازاده شرکت جست و از منابع علمی آنان بهره ها برد.

 همچنین به تدریس سطوح متوسط و عالی فقه و اصول در مدرسه فاضل خان که از معتبرترین مدارس علمیه مشهد بود مشغول گشت و کم کم  به مدرس رسمی لمعتین، قوانین، مکاسب و کفایه، هیئت و ریاضی در حوزه علمیه مشهد تبدیل شد. وی از مجلس درس پر رونقی برخوردار بود و غالب فضلا و طلاب مشهد در حوزه  درسش حضور یافته و افتخار شاگردی وی را به دست آوردند

آیت الله میرزا احمد مدرس از مدرسین جامع و کامل مشهد و از عالمان زاهد و پرکار مشهد بود و در فاصله انحلال و تجدید سازمان روحانیت در عصر پهلوی اول  یکی از ارکان حوزه علمیه مشهد بود و یکی از محدود افرادی بود که در لباس روحانیت باقی ماند

آیت الله میرزا احمد مدرس یزدی با تجدید حیات حوزه  پس از سرکوب رضا خان در سال 1320 از ارکان اصلی حوزه بود و اولین درس رسمی خارج را در مسجد گوهرشاد بنا نهاد معروف است ایشان بیش از 60 سال شرح لعمه را تدرس کرده اند

درس استاد با احاطه ای که بر اثر تکرار بحث و تدریس، مسلم وی بود از جهات ذیل نیز امتیاز داشت:

نخست نظم و ترتیب درس که جز در روز تعطیل، منظم و مداوم و در ساعت مقرر تشکیل می شد و حتی برنامه و روز شروع درس در سال آینده را در جلسات پایانی درس یکساله اعلام می کرد. لذا مدار شروع و اختتام سایر دروس حوزه علمیه مشهد (که کم کم رونق گرفته بود) تشکیل و تعطیل درس مرحوم مدرس بود.

استاد در برفهای سنگین زمستان مشهد (که معمولا برف بام خانه ها نیز به کوچه ها منتقل می شد) صبحگاه که هنوز عابران برفها را در مسیر خود لگدکوب نکرده بودند و قهرا پای تا زانو در برف فرو می رفت با قدمی استوار راهی محل درس می گردید و در راس ساعت مقرر بر کرسی درس (که معمولا در مسجد گوهرشاد منعقد می شد) قرار می گرفت. و شبستان سرد مسجد را (که آن زمان بخاری و گرمی به آن راه نیافته بود) با نفس گرم خود گرما می بخشید و چنان با حرارت سخن می گفت که طلاب سردی زیلوهای نمناک زیر پای خود را پرنیان می انگاشتند.

نظم حضور استاد در درس چنان بود که حتی فوت فرزند سه ساله ایشان سبب تعطیل درس این بزرگوار نگردید زیرا کار تدفین نور دیده را به فرزندان واگذار و خود راهی مسجد و درس و بحث شدند و این خود درسی دیگر برای طالبان علم بود که سوانح ایام نباید جریان تعلیم و تعلم را متوقف سازد.

دیگر از ویژگیهای استاد روح طلبگی و بی آلایشی و تواضع این رادمرد بود. با طلاب چون پدری مهربان بود و در صراط همدردی با آنان صدیقی دردآشنا بود چنان که پس از فراغت از درس و حتی در مسیر مراجعت به خانه (با خستگی ناشی از القای دو درس در یک نشست) با رویی گشاده و تبسمی بر لب پاسخگوی اشکالات و مشکلات درس و بحث آنان بود.

دیگر از خصوصیات استاد آن بود که همچون قشر ضعیف طلاب زندگانیی ساده داشت. در معیشت به قناعت آن هم از دسترنج خویش می گذرانید.

توضیح این اجمال چنان است که مزرعه ای در چهار فرسنگی مشهد و بر سر راه مشهد به نیشابور از عیال نخست خویش به وی رسیده بود که چون فاقد آب کافی بود به کشت دیمه و یا به عنوان مرتع اغنام از آن استفاده می شد و این کار رنج فراوان و استفاده ای اندک داشت لذا سایر شرکا سهام خویش را به قیمومت استاد واگذار کرده بودند که سید پس از تحصیل سهم الارض مالکانه عشری از آن را به عنوان حق الزحمه برداشت می نمود و از این عشریه و آنچه خود کشته بود اعاشه می فرمود و طی دوران شصت ساله تدریس خویش درهمی از وجوه شرعیه اعم از خمس و سهم امام علیه السلام استفاده ننمود و فقط در یکی دو سال آخر عمر که دیگر توان خویش را از دست داده بود به مقدار کفاف و عفاف از وجوه بریه صرف کمبود معیشت می کرد و در دوران اشتغال به امر تدریس حتی از اخذ صرف و اعطای سهم امام نیز احتراز داشت و مراجعان را به زعمای حوزه ارجاع می فرمود و لذا از ناخشنودیهای متوقعان در امان بود و در نتیجه ارادت و ابراز علاقه طلاب به معظم له بر مدار خوف و رجای دنیاوی نبود بلکه بر محور وداد ابوت و بنوت استاد و تلمیذ و مفید و مستفید دایر بود.

درپاکی و فضیلت آیت الله میرزا سید احمد و فرزندش سید جلال الدین همین بس که نقل می شد که مرحوم آیت الله حاج میرزاحسین فقیه سبزواری از عالمان مشهور و فعال مشهد می گفته است :«این پدر و پسرمعصومند.»

مرحوم مدرس با فوت همسرش اولش در سفری به شهر بافق یزد با علویه ای ازدواج نموده بود که نتیجه این وصلت سه پسر به نام های سیدمحمد،سیدعلی،سیدحسین و تنها یک دختر بود.تنها دختر ایشان همسر مرحوم حجت الاسلام کاظم مدیرشانه چی استاد حوزه و دانشگاه می باشد.

آیت الله میرزا سید احمد مدرس یزدی در اردیبهشت 1350دارفانی را وداع گفت و درمحل دارالسیاده حرم مطهر د

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *